Historia miasta Barlinek
Miasto zostało założone przez Brandenburczyków w 1278 roku jako nadgraniczny gród obronny. W połowie XIV wieku Barlinek
otrzymał mury obronne z dwoma bramami Myśliborską (Soldiner Tor) i Młyńską (Mühlentor).
Miasto doznawało licznych klęsk żywiołowych, jak zarazy i pożary (te ostatnie aż siedmiokrotnie).
Podstawowe zajęcia mieszkańców stanowiły rolnictwo i hodowla bydła.
W latach 1402-1454 należało do państwa krzyżackiego, by ostatecznie powrócić do Brandenburgii.
Od tego czasu miasto nieprzerwanie pozostawało pod władzą dynastii Hohenzollernów aż do 1918 r., wchodząc od 1701 r. w skład Prus, a od r. 1871 Niemiec.
Z rzemiosł poważniej rozwinęło się tkactwo, sukiennictwo, lniarstwo, podupadłe w połowie XIX wieku.
Na przełomieXVIII i XIX wieku czynna była tu papiernia. Pomyślna dla rozwoju gospodarczego miasta była druga połowa XIX w.
Miasto stało się wówczas znacznym ośrodkiem gospodarczym.
Rozwinęły swoją produkcję: garbarnia, fabryka pługów.
W 1898 r. Barlinek uzyskał połączenie kolejowe z Choszcznem i Myśliborzem.
31 stycznia 1945 r. miasto zdobyte zostało przez oddziały radzieckie (XII Korpus Pancerny Armii Czerwonej); w wyniku walk oraz umyślnych podpaleń zniszczeniu uległo wówczas ponad 50% zabudowy.
W następstwie II wojny światowej Barlinek przekazano Polsce, która dokonała wysiedlenia ludności do Niemiec i zastąpiła ją polskimi osadnikami.
W rezultacie częściowej, powojennej odbudowy Barlinek stał się stosunkowo dobrze uprzemysłowionym miasteczkiem Pomorza Zachodniego.