Kościół pw. św. Bonifacego
Kościół jest jakby wielką łodzią płynącą po morzu tego świata. Gdy uderzają weń liczne fale doświadczeń, nie wolno
jej porzucać; trzeba natomiast kierować". Tak o roli duszpasterza mówił człowiek, który swą działalnością
zasłużył na tytuł "apostoła Niemiec". Nie wywodził się jednak z plemion germańskich. Był Anglosasem. Czcimy go pod
imieniem Bonifacy. Urodził się między rokiem 672 a 675 w południowej Anglii. Na chrzcie otrzymał imię
Winfrid. W klasztorach benedyktyńskich w Exeter i Nursling otrzymał staranne wykształcenie. Został zakonnikiem i
przyjął imię Bonifacy. Święcenia kapłańskie otrzymał około trzydziestego roku życia. Powierzono mu wtedy
kierowanie szkołą klasztorną w Nursling. Słynął jako doskonały mówca i człowiek posiadający dużą wiedzę, którą
umiał się posługiwać dla rozwiązywania trudnych problemów. Z jego umiejętności załatwiania kłopotliwych spraw
chętnie korzystała zarówno władza duchowna, jak i świecka. Jednak taka działalność nie satysfakcjonowała Winfrida.
Pragnął się udać na misje i głosić Chrystusa narodom, które jeszcze Go nie poznały. W roku 716 wyjednał u
swych przełożonych zgodę na wyprawę misyjną do Fryzji. Niestety, zakończyła się ona niepowodzeniem. Wrócił, więc
do swego macierzystego klasztoru, gdzie wkrótce wybrano go na opata. On jednak godności nie przyjął, ponieważ
nadal uważał, że jego powołaniem jest praca misyjna.
