Emanuel Lasker
Emanuel Lasker (ur. 24 grudnia 1868 w Barlinku przy ul. Chmielnej 7, zm. 11 stycznia 1941 w Nowym Jorku)
niemiecki szachista, drugi mistrz świata w szachach. Tytuł zdobył w 1894 roku pokonując Wilhelma Steinitza w
meczu, w którym wygrał 10 partii, 4 zremisował i 5 przegrał. Tytuł mistrza świata zachował przez następne 27 lat,
najdłużej w historii. Był również matematykiem, filozofem i brydżystą, przyjaźnił się z Albertem Einsteinem.
Do największych osiągnięć Laskera w grze praktycznej należy zaliczyć zwycięstwa w wielkich turniejach w Londynie
(1899), Petersburgu (1896 i 1914), Nowym Jorku (1924). W 1921 roku stracił tytuł mistrza świata w meczu
przeciwko Capablance. Rok wcześniej Lasker uznał swego przeciwnika za najlepszego szachistę świata, jednak
Capablanca chciał pokonać Laskera w oficjalnym meczu.
W 1933 roku Lasker wraz z żoną Martą Kohn musiał opuścić Niemcy ze względu na swoje żydowskie pochodzenie.
Przeprowadzili się do Anglii, a następnie, po krótkim pobycie w ZSRR, osiedli w Nowym Jorku.
Lasker był znany ze swoich psychologicznych metod gry. Czasami wybierał posunięcia teoretycznie słabsze, które
jednak miały zrobić wrażenie na przeciwniku. W sławnej partii przeciwko Capablance (Petersburg 1914) Laskerowi
bardzo zależało na wygranej, jednak w celu uśpienia czujności przeciwnika wybrał wariant debiutowy, uznawany za
remisowy. W rezultacie Capablanca zagrał nieostrożnie i partię przegrał.
Do kanonu szachów przeszła również inna słynna partia Lasker Bauer (Amsterdam 1889), w której Lasker poświęcił
dwa gońce i doprowadził partię do zwycięstwa[1]. Jego nazwiskiem nazwano również kilka wariantów szachowych
debiutów, np. wariant Laskera w gambicie hetmańskim (1.d4 d5 2.c4 e6 3.Sc3 Sf6 4.Gg5 Ge7 5.e3 O-O 6.Sf3 h6 7.Gh4 Se4).
